LightNovel No Yuusha ตอนที่ 5 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

LightNovel No Yuusha

Ch.5 - เอเรน่า


หลังจากหญิงสาวคนนั้นจัดการทหารหมาป่าได้เรียบร้อย เธอก็หันมาหาผมที่นั่งอยู่กับพื้น

 

“นายนะถ้าแค่ยืนยังขาสั่น ก็อย่ามาเกะกะแถวนี้” หลังจากพูดจบเธอก็วิ่งไปรวมกับกลุ่มของพวกนักเวทที่เริ่มตั้งขบวนทัพได้แล้ว

 

ส่วนผมก็ยังคงนั่งงงอยู่กับพื้น เพราะเจอคำพูดของคนที่เพิ่งจะช่วยไว้ตอกใส่หน้าเต็มๆ

 

หลังจากเวลาผ่านไปได้สักระยะ พวกทหารก็เริ่มกลับมาเป็นขบวนทัพโดยมีนักเวทตั้งแนวโจมตีอยู่ด้านหลัง ทำให้ทหารฝ่ายจอมมารเริ่มถอยทัพกลับไปพอสมควร

 

หลังจากพวกทหารหมาป่าถอนทัพกลับไปหมดแล้ว พวกทหารและนักเวทก็เริ่มนั่งพักตามต้นไม้ไกล้ๆกันแล้ว ส่วนผมนั้นยังคงนั่งอยู่ตรงเดิมมาตลอดช่วงที่พวกทหารสู้กับพวกทหารหมาป่า จนตอนนี้แขนขาของผมเริ่มกลับมามีแรงพอสมควรแล้ว

 

ตอนที่ผมกำลังจะลุกขึ้นจากพื้น หญิงสาวผมฟ้าคนนั้นกำลังเดินจากกลุ่มนักเวทไกล้ๆเข้ามาหาผม

 

“นายนะ ถ้าไม่คิดจะช่วยพวกเราสู้ก็กลับเมืองไปซะ อยู่ไปก็เกะกะพวกเรา”

 

“ผมนะไม่ได้อยากมาสู้สักหน่อย ที่มาเนี้ยก็เพราะมีคนขอร้องมา”

 

“ไม่ได้เรื่องไม่มีความคิดเป็นของตัวเองเลยนะนาย” เธอกำลังมองผมอย่างดูถูกอยู่

 

“.....ไม่น่าเข้าไปช่วยไว้เลย “ ผมพูดกับตัวเองเบาๆ

 

“นายว่าอะไรนะ!” กรรม เธอดันได้ยินที่ผมพูดเสียอีก

 

“นักเรียนเวทมนต์อันดับ 1 อย่างฉันนะไม่ต้องให้นายมาช่วยหรอก” โหๆ คุยว่าตัวเองเก่งใส่ผมเสียด้วย

 

“เหรอ…….แล้วทำไมเมื่อกี้ยังเสียท่าทหารหมาป่าตัวนั้นอยู่เลยล่ะ” ผมพูดประชดเธอกลับไป

 

“ก็แค่…..ตั้งตัวไม่ทัน…..” เธอหน้าแดงเล็กน้อยแล้วหลบหน้าผมไปด้านข้าง

 

“เรื่องนั้นช่างมันก่อน นายนะชื่ออะไร” ตอนนี้เธอกลับมาทำหน้าเหมือนเดิมแล้ว

 

“ ชื่อเหรอ...จะถามไปทำไมล่ะ”

 

“เอาเถอะน่า บอกมา”

 

“ผมชื่อ โคตะ พอใจหรือยัง”

 

“โคตะเหรอ อืม……. “

 

“ฉันชื่อ เอเรน่า ถ้านายมีเรื่องลำบากไปหาชั้นได้ที่Naroh academy ฉันจะช่วยนายสักครั้งตอบแทนที่นายช่วยฉันในวันนี้”

 

“อืมๆ ถ้ามีเรื่องให้ช่วยผมจะไปหาเธอก็แล้วกัน “ ถึงบอกว่าจะไปหา แต่ผมก็ไม่รู้จักสถานที่ที่เธออยู่ๆดี

 

“สัญญานะ”

 

“ครับๆ” หลังจากผมตอบตกลงไปเธอดูดีใจ แล้วก็วิ่งกลับไปหากลุ่มนักเวทพวกของเธอ

 

หลังจากนั้นไม่นานทัพชุดที่สองของจอมมารก็มา แต่รอบนี้สถานะการดูจะไม่ดีเสียแล้ว

 

ด้านหลังของกองทัพทหารหมาป่ามีวัตถุสูงเกือบสีเมตรเดินตามมาด้วย พอเจ้านั้นเข้ามาไกล้ในระยะสายตา สิ่งที่ผมเห็นนั้นคือ วัตถุใส่เกราะเหล็กเต็มตัวรูปแบบเดียวกับทหารมนุษย์ ที่มือขวาถือค้อนเหล็กขนาดใหญ่เอาไว้  พอเจ้านั้นหยุดแล้วเปิดหมวกเหล็กออก ผมอดขำแทบไม่ได้  ใบหน้าของเจ้านั้นเหมือนหมูไม่มีผิด

 

ตอนที่ผมกำลังพยายามไม่ขำใบหน้าของเจ้านั้น มันก็ตะโกนมาทางพวกผม

 

“เจ้าพวกมนุษย์ วันนี้พวกแกต้องตายอยู่ที่นี้ทั้งหมด” หลังจากมันพูดจบกองทัพทหารหมาป่าก็วิ่งเข้าใส่พวกผมทันที

 

แน่นอนว่าทหารด้านหน้าต้านพวกมันไว้ได้ ดูเหมือนพอผ่านการสู้ครั้งที่แล้วมาได้พวกทหารจะพอเข้าใจรูปแบบการโจมตีของทางนั้นแล้ว

 

แต่ความสบายใจของผมจะอยู่ได้ไม่นาน ตอนนี้ทหารด้านหน้าแตกกระจายออกไปคนระทิศระทางสาเหตุมาจากเจ้าหมูยักนั้นเริ่มโจมตีแล้ว

 

เจ้านั้นใช้ค้อนยักษ์ทุบใส่ทหารที่กำลังต้านทหารของมันอยู่ แน่นอนว่าทหารของมันก็โดนการโจมตีไปด้วย ทหารที่โดนค้อนของมันตอนนี้สภาพเป็นศพจมดินไปเป็นที่เรียบร้อย ส่วนทหารที่อยู่ไกล้บิรเวณที่มันทุบค้อนลงไปเมื่อกี้ ก็กระเด็นไปคนระทิศระทาง บางคนกระเด็นไปโดนต้นไม้ไกล้จนกระอักเลือดตายก็มี

 

ตอนนี้สถานะการเริ่มไม่เป็นใจสำหรับฝ่ายผมเสียแล้ว  

 

   

 

 

 




NEKOPOST.NET