LightNovel No Yuusha ตอนที่ 19 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

LightNovel No Yuusha

Ch.19 - lost in sea


ผมที่โดดตามลงมาตอนที่ลงถึงพื้นน้ำ จุดที่ผมตกกับวีเร็ตต้าตกอยู่ห่างกันพอสมควร ผมรีบว่ายน้ำไปหาวีเร็ตต้าด้วยความเร็วสุดแรงที่สามารถว่ายได้แต่ก็ยังไม่ทันอยู่ดี ก่อนที่ผมจะถึงตัวเธอเล็กน้อย วีเร็ตต้าได้หมดแรงเสียก่อนแล้วจมลงไปไต้น้ำ ผมเลยต้องรีบดำน้ำตามลงไป แต่ยังโชคดีที่เธอจมลงไปไม่ลึกมาก ผมเลยสามารถพาร่างของเธอกลับมายังผิวน้ำได้ไม่ยาก

 

ผมพยายามว่ายน้ำกลับมายังชายฝั่งโดยใช้มือซ้ายกอดรอบเอวของวีเร็ตต้าเอาไว้เพื่อไม่ให้เธอจมลงไปในน้ำอีก

 

ผมใช้เวลาพอสมควรในการว่ายกลับมายังชายฝั่ง แต่จะเรียกว่าชายฝังก็กะไรอยู่ เพราะบริเวณโดยรอบเป็นหน้าผาหินตลอดทางยาวจนสุดสายตา

 

ผมพยายามเราะตามทางของหน้าผาหินไปเรื่อยๆ จนดวงอาทิตย์กำลังจะรับขอบฟ้าไป และน้ำในทะเลเริ่มเย็นขึ้นจนร่างกายเริ่มสั่นด้วยความหนาว

 

แต่โชคยังพอเข้าข้างผมอยู่บ้าง หลังจากต้องทนหนาวอยู่นานพอสมควร ผมก็เราะจนมาเจอถ้ำที่มีแสงสว่างของแสงอาทิตย์ก่อนรับขอบฟ้าส่องออกมา

 

ผมรีบกอดวีเร็ตต้าไว้ให้แน่นที่สุดแล้วรีบว่ายเข้าไปด้านในของถ้ำ ผมใช้เวลาไม่นานนักก็เข้ามาถึงชายหาดเล็กๆด้านในของถ้ำ

 

มันเป็นชายหาดที่เหมือนกับมีคำพยายามสร้างขึ้น ด้านบนของชายหาดมีโดมเล็กๆอยู่หนึ่งหลัง และมีกองฟืนขนาดเล็กอยู่ด้วย

 

ผมที่เห็นของบนชายหาด ผมรีบพาวีเร็ตต้าขึ้นไปทันที อาจจะมีคนที่พอจะช่วยเหลือเราอยู่ก็เป็นได้ แต่ผมก็ต้องผิดหวัง

 

บริเวณไกล้ๆโดม มีโครงกระดูกของคนนอนตายอยู่ ดูจากสภาพแล้วหน้าจะตายมานานพอสมควรจนไม่เหลือเนื้อหนังติดอยู่ที่โครงกระดูกเลย

 

ผมยืนมองรอยบนพื้นทรายที่ต่อกับขาของโครงกระดูก รอยนั้นยาวออกไปประมาณ 8 เมตร ที่ตรงนั้นมีบรรไดเชือกตกอยู่ และด้านบนนั้นมีปากถ้ำสูงประมาณ10เมตรอยู่ ตรงปากถ้ำมีเชือกที่คล้ายๆ กับเชือกของบรรไดเชือกที่ตกอยู่ตรงพื้นด้านล่าง ถ้าดูจากสภาพเชือกและสภาพของโครงกระดูก คนที่นอนตายอยู่ตรงนี้ คงตกลงมาจากปากถ้ำเพราะบรรไดเชือกขาด แล้วคงพยายามคลานมาจนถึงตรงนั้น แล้วคงหมดลมหายใจลง

 

ผมที่ตอนนี้ยังคงออกไปด้านนอกของถ้ำไม่ได้ เลยก่อกองไฟเพื่อให้ร่างกายอบอุ่นเสียก่อนเพราะอากาศเริ่มหนาวขึ้น หลังจากนั้นผมเอาร่างของวีเร็ตต้าไปนอนอยู่ไกล้ๆกองไฟ  ตอนนี้เธอยังคงหมดสติอยู่คงเพราะช็อคจากการจมน้ำ หลังจากนั้นผมก็ขุดหลุมฝังโครงกระดูกโครงนั้นจะปล่อยไว้แบบนั้นก็ไม่ได้

 

หลังจากจัดการฝังโครงกระดูกเรียบร้อยผมก็ถอดเสื้อผ้าที่เปียกน้ำของตัวเองออก มาฝึ่งไว้ไกล้ๆกองไฟ แต่เหมือนผมจะลืมอะไรไปบางอย่าง ตอนที่รู้ตัวก็เกิดปัญหาขึ้นเสียก่อน

 

วีเร็ตต้าที่ผมให้นอนอยู่ไกล้ๆกองไฟ กำลังนอนสั่นอยู่อย่างรุนแรง ผมรีบเข้าไปดูอาการของเธอด้วยความตกใจ ร่างกายของเธอตอนนี้เย็นมากๆ และเธอก็พูดเสียงเบาๆขณะกำลังนอนสั่น

 

“หนาวววววววววว” เธอส่งเสียงอย่างนั้นไม่ยอมหยุด

 

ผมพยายามเขย่าตัวเธอเพื่อให้เธอตื่นแต่เธอก็ไม่ยอมตื่นได้แต่ส่งเสียงอยู่อย่างนั้น ผมพยายามคิดหาวิธีว่าจะทำยังไงดี จนผมเหลือบไปเห็นเสื้อผ้าของผมที่ตากอยู่ คงมีวีธีนั้นวิธีเดียวที่จะพอช่วยให้เธอหายหนาวได้ ผมกระซิบบอกเธอเบาๆที่ข้างหู

 

“ขอโทษนะ”

 

หลังจากนั้นผมเริ่มถอดชุดของเธอออก เสื้อนอกของวีเร็ตต้าดูดน้ำเป็นอย่างดี ไม่แปลกที่เธอจะหนาวสั่น หลังจากถอดเสื้อนอกออก ผมก็เริ่มถอดเสื้อชั้นใน แต่ก็มีเรื่องแปลกที่เสื้อของเธอ ซิบที่ติดอยู่กับเสื้อของเธอที่อยู่บริเวณต้นคอมันแน่นมากผิดปกติสุด ผมพยายามดึงมันลงมาอยู่หลายครั้งแต่ก็ไม่ออก จนผมต้องออกแรงมากพอสมควรจนสามารถรูดมันลงมาได้ แต่ตอนที่ผมรูดมันลงมาบริเวณท้องของเธอได้ ก็มีหน้าอกขนาดใหญ่สีขาวนวลสองลูกเด็งออกมาจากเสื้อของวีเร็ตต้า  

 

ผมตกใจพอสมควรไม่เคยนึกมาก่อนเลยว่าวีเร็ตต้าจะมีหน้าอกแบบนี้ซ่อนอยู่และที่สำคัญตอนนี้เธอไม่ได้ใส่ชุดชั้นในไว้ด้วย เลยทำให้เห็นหน้าอกสีขาวนวลนั้นอย่างเต็มตา

 

ผมพยายามสงบใจไม่มองหน้าอกคู่นั้น แล้วถอดเสื้อของเธอออก หลังจากนั้นผมก็ถอดกางเกงขาสั้นของเธอออกด้วย และก็เจอปัญหาเดียวกับด้านบน เธอไม่ได้ใส่กางเกงในเอาไว้ด้วย ผมที่เห็นร่างกายอันสวยงามของวีเร็ตต้า จนเกือบจะอดใจเอาไว้ไม่อยู่ เลยต้องเอาหน้าคุกพื้นทรายเพื่อสงบสติของตัวเอง

 

หลังจากสงบใจได้ผมก็รีบเอาเสื้อผ้าไปตากแล้วหาผ้าจากในโดมมาให้เธอห่ม แต่ดูแล้วเธอก็ยังไม่ยอมหายสั่น

 

ผมเลยต้องใช้วีธีสุดท้ายที่พอจะคิดได้ ผมถอดกางเกงขายาวออกเหลือแต่กางเกงชั้นใน ผมสอดตัวเข้าไปในผ้าห่มของวีเร็ตต้าแล้วกอดเธอจากด้านหลัง จะเข้าไปกอดจากด้านหน้าผมกลัวจะอดใจไว้ไม่อยู่ เลยต้องกอดจากด้านหลัง

 

หลังจากผมกอดเพื่อให้ไออุ่นแก่เธอไม่นาน เธอก็หายสั่นและร่างกายเริ่มอุ่นขึ้น หลังจากนั้นผมก็ได้ยินเสียงลมหายใจแผวเบาเหมือนกับคนกำลังนอนหลับจากวีเร็ตต้า ผมที่รู้ว่าเธอสบายดีแล้วก็หลับตาแล้วนอนพักด้วยเช่นกัน

 

*********************************

 

ผมตืนขึ้นมาตอนดึก เนื่องจากมีใครบางคนกำลังเอาแขนกอดรอบคอของผมอยู่ ตอนที่ผมลืมตาขึ้น ตาของผมก็จ้องอยู่กับดวงตาของคนคนนั้น

 

ดวงตาคู่นั้นที่ผมกำลังจ้องอยู่นั้นเป็นดวงตาที่มีสีเขียวมรกตที่สวยงามมาก ผมจ้องตาคู่นั้นอยู่นาน จนตอนที่รู้ว่าเจ้าดวงตาคู่นั้นเป็นใคร ทำเอาผมตกใจเป็นอย่างมาก

 

เจ้าของดวงตาคู่นั้นคือวีเร็ตต้า แต่เดิมดวงตาของวีเร็ตต้าที่ผมเห็นจะเป็นสีฟ้าอ่อน ตอนนี้กลับกลายเป็นสีเขียวมรกต และใบหน้าก็แตกต่างจากปกติคนระเรื่อง ตอนนี้หน้าตาของเธอแสดงออกในทางยั่วยวนเป็นอย่างมาก  

 

“ผู้เป็นที่รักของเรา ในที่สุดก็หาพบ” วีเร็ตต้าพูดอย่างนั้นกับผม ในขณะที่ทำหน้าตายั่วยวน

 

“เป็นอะไรไปนะวีเร็ตต้า ไม่เหมือนกับเธอตอนปกติ” ผมถามเธอด้วยความสงสัย

 

“ไม่ต้องสนใจเรื่องนั้น แล้วเรามาสานต่อความรักกันดีกว่า น่ะค่ะ “ หลังพูดจบวีเร็ตต้าก็ยื่นหน้าเข้ามาจูบผม เธอพยายามสอดลิ้นเข้ามาในปากของผม ผมตกใจพอสมควรกับการกระทำของเธอแต่ผมก็ขัดขืนไม่ได้ ได้แต่ยอมตามที่เธอต้องการ ลิ้นของผมกับวีเร็ตต้าพันกัน การทำแบบนี้ผมยังไม่เคยทำกับเอเรน่าเลยสักครั้ง

 

ผมจูบกับวีเร็ตต้าอยู่นาน จนวีเร็ตต้าพลิกตัวให้ผมไปอยู่ด้านบนของเธอ และดันตัวผมขึ้นเพื่อให้การจูบจบลง แล้วเธอก็จ้องตาผมพร้อมกับพูดขึ้น

 

“ฉันพร้อมแล้วค่ะ “  หลังพูดจบเธอก็หลับตาลง ผมที่โดนพามาถึงขั้นนี้แล้ว เลยไม่สามารถจะหยุดอารมไว้ได้ ผมเลยทำตามอารมที่นำพาไป จนมีอะไรกับวีเร็ตต้าตามที่เธอต้องการ

 

ยามเช้าของวันรุ่งขึ้นสิ่งแรกที่ผมเห็นเมื่อตื่นขึ้นมา คือหน้าอกขาวนวลคู่เมื่อคืนของวีเร็ตต้าและหลังจากเง้ยหน้าขึ้นไปอีกเล็กน้อยผมเจอกับหน้าของเจ้าอกคู่นั้น

 

วีเร็ตต้ายิ้มให้ผม พร้อมกับพูด

 

“ตื่นแล้วเหรอค่ะ”

 

“อืมๆ แล้ววีเร็ตต้ากำลังทำอะไรอยู่เหรอ” ผมถามวีเร็ตต้าที่กำลังนอนทับผมอยู่

 

“กำลังนอนดูใบหน้าตอนหลับของคุณอยู่ไงค่ะ” เธอยิ้มขณะพูด และตอนนี้ดวงตาของเธอกลับมาเป็นสีฟ้าเช่นเดิมแล้ว ผมเลยมีข้อสงสัยเลยถามเธอดู

 

“วีเร็ตต้าเมื่อคืนทำไมดวงตาของเธอถึงเป็นสีเขียว ล่ะ” วีเร็ตต้านิ่งไปเล็กน้อยก่อนจะตอบผม

 

“คือ...นั้นคือ…. ดวงตาพยากร น่ะค่ะ”

 

“ดวงตาพยากร?” ผมงงกับสิ่งที่เธอตอบ

 

“เป็นดวงตาที่ตกทอดมาจากคุณย่าทวดนะค่ะ เป็นดวงตาที่ใช้ดูเรื่องคู่ครองที่เหมาะสมและทำนายเรื่องต่างๆ นะค่ะ และเมื่อคืนตอนที่มันทำงานฉันก็เจอเนื้อคู่ที่เหมาะสมแล้วด้วยนะค่ะ ”หลังตอบจบเธอก็หน้าแดงด้วยความอาย

 

“เออ…. คู่ครองที่เหมาะสม หมายถึงผมงั้นเหรอ?”

 

“ค่ะ “ เธอตอบผมแล้วเข้ามาจูบผมเบาๆ

 

“คุณคือคนที่ชะตากำหนดมาให้ฉัน ต่อจากนี้ไปก็ขอฝากตัวด้วยนะค่ะ” เธอตอบมาอย่างนั้นด้วยท่าทางที่ดูหน้ารัก และยั้วยวนมาก จนผมทนต่อไปไม่ไหว เลยจับเธอกดลงกับพื้น

 

“เอ๋… ไม่ได้นะค่ะ ตอนนี้ยังเช้าอยู่เลย” เธอพยายามห้ามผม

 

“ผมทนไม่ไหวแล้ว วีเร็ตต้าหน้ารักเกินไปจนผมทนไม่ไหวแล้ว” หลังจากพูดจบผมก็เข้าไปจูบเธอแล้วก็จัดการเธออย่างเร่าร้อนอยู่หลายต่อหลายครั้งจนเวลาล้วงเลยมาถึงเทียงวัน หลังจากนั้นผมก็นอนพักกับวีเร็ตต้าจนเวลาล้วงเลยมาถึงตอนเย็น

 

คนที่ตื่นขึ้นมาก่อนคือวีเร็ตต้า ตอนที่ผมลืมตาขึ้นมาเธอกำลังก่อกองไฟและกำลังย่างปลาทะเลอยู่ ผมลุกขึ้นแล้วเดินไปหาเธอ ตอนนี้เธอกลับมาใส่เสื้อผ้าที่ตากไว้จนแห้งแล้ว เมื่อเธอรู้ว่าผมตื่นแล้วก็หันมายิ้มให้ผม

 

แต่ผมมีข้อข้องใจเกียวกับปลาที่ย่างอยู่เลย ถามเธอขึ้นทันที

 

“วีเร็ตต้าไปหาปลามาจากไหนเหรอ”

 

“ใช้ธนูหาปลาที่อยู่ในโดมนะค่ะ” เธอตอบผมพร้อมกับหยิบธนูขึ้นมาให้ดู ที่ลูกธนูมีเชือกเส้นเล็กๆติดไว้ด้วย

 

“เก่งจังเลยนะ” ผมชมเธอพร้อมกับลูบหัวของเธอ

 

หลังจากนั้นเธอก็เข้ามาซบที่ข้างตัวของผม แล้วก็พูดขึ้น

 

“เรื่องของเรา ฉันอยากให้เก็บเป็นความลับไว้น่ะค่ะ” ผมตกใจกับสิ่งที่เธอบอก

 

“ทำไมล่ะ?”

 

“คือฉันไม่อยากทำให้คุณเอเรน่าเสียใจนะค่ะ ยังไงคุณเอเรน่าก็มาก่อนฉัน ถึงคุณจะเป็นคนที่ชะตากำหนดมาให้ฉัน แต่ฉันก็มาที่หลังยังไงก็คงไม่กล้าไปแย่งตัวคุณมาจากคุณเอเรน่าได้หรอกค่ะ” เธอพูดด้วยอาการเศร้าเล็กน้อย

 

“ไม่เห็นต้องแย่งเลยนิอยู่ด้วยกันก็ได้ ถ้าพูดด้วยเหตุผลดีๆหน่อย เอเรน่าก็น่าจะยอมรับได้นะ”

 

“แต่ถ้าไม่สำเร็จคุณกับคุณเอเรน่าอาจจะมีปัญหากันก็ได้นิค่ะ ฉันไม่อยากจะเป็นคนที่ทำให้เกิดปัญหาขึ้นกับทั้งสองคน”

 

“แต่ยังไงผมก็ต้องรับผิดชอบที่ทำลงไปนะ”

 

“ยังไม่ต้องก็ได้ค่ะ ตอนนี้ขอให้เก็บเป็นความลับไปก่อน สำหรับตอนนี้แค่คุณแวะมาหาฉันบ้างก็พอแล้วค่ะนานๆครั้งก็ได้ค่ะ” หลังจากนั้นวีเร็ตต้าก็เข้ามากอดผมพร้อมกับเอาหน้าซบลงที่หน้าอกของผม

 

ตอนนี้ผมเลยพูดอะไรมากไม่ได้ ได้แต่ต้องทำตามที่วีเร็ตต้าต้องการไปก่อน แต่ยังไงผมก็ต้องรับผิดชอบกับเรื่องที่เกิดขึ้นในครั้งนี้

 

-------------------------------------------------------------------------













 




NEKOPOST.NET