KEITH ตอนที่ 5 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

KEITH

Ch.5 - บททดสอบหลังความตายของชายปริศนา


……ไม่ว่าคุณจะมีความสุข

……หรือว่าจะเป็นความทุกข์

……สุดท้ายแล้วน่ะ

……ยิ่งเรารู้สึกเป็นสุขมากขนาดไหน

.....สุดท้าย ความทุกข์ก็จะมาในจุดจบของความสุข

 

......... ผมคงจะไม่รู้สึกอะไรแล้วสินะ เพราะกระสุนที่เจาะเข้าตัวผม เข้าถึงหัวใจเลยแหละนะ แถมร่างกายที่ตกลงมา คงไม่เหลือแล้วล่ะ สิ่งที่ฉันพยายาม สิ่งที่ฉันเหลือคงเป็นแต่............
....... "ตื่นซะ ตื่นซะ !" เสียงนั้น.... โอ.... โอ้ย..... ปวดหัวชะมัด ..... นี่ฉันอยู่ที่ไหนกัน.......


............ "นี่นายตื่นแล้วเหรอ" เสียงปริศนาได้ถามผมหลังจากที่ผมตื่นได้ไม่นานนัก และสิ่งที่ผมเห็นดันเป็นแต่ที่โล่งๆสีขาว ไม่มีอะไร แค่ผมกับ...ชายปริศนาหน้าตาที่ดูเหมือนกับคีท ผมดำ ตาสีแดงฉาน ในชุดฮูดสีขาวที่ดูเหมือนจะมีอะไรไม่ชอบมาพากลยังไงยังงั้น... "นี่มันที่ไหนกัน ?" ผมได้ถามทั้ง ชายที่หน้าดูคล้ายกับผม แต่เขากลับมีผมสีดำ และดวงตาที่ดูแดงเหมือนสีเลือด และเหมือนมีเลือดติดอยู่ที่ตัวเขาอยู่อีก และคีทก็มามองดูร่างกายของเขา ดูถ้าไม่ได้โดนแค่หัวใจนะ เล่นซะโดนทั้งครึ่งตัวบนเลย อักกก.......... เลือดก็คงหลั่งไหลมากซะขนาดนี้ ทำไมฉันยังยืนอยู่ได้เนี่ย ?

"เอาล่ะ ถึงเวลาแล้วล่ะ" "อะไร... พวกนายจะ...." ไม่ทันสิ้นเสียงของคีท ชายปริศนาก็ได้เอามีดแทงเข้าหาคีท!!! " “อักกกก นี่.... พวกนายจะทำอะไร" "ฉันอย่างให้นายได้เห็นมันเองมากกว่านะ..." และ ชายปริศนาคนนั้นก็ได้หยิบปืนลูกโม่ จ่อที่หัวของคีท และทำการ..... เหนี่ยวไก.... "ปัง !!!" กระสุนนั้นก็ได้ทะลุหัวและทำเขาลงไปนอนในห้องสีขาวๆ ไร้ซึ่งของตกแต่งใดใดทั้งสิ้น มีแต่เขาและชายปริศนาเท่านั้น ...........................


..”ดูเหมือน... ผมคงจะฝันไปสินะ... ฝันที่ร้ายมากๆซะด้วยสิ... “ คีทได้พูดอย่างไร้ซึ่งเรี่ยวแรง ร่างกายที่มัน...ดูเหมือนเป็นดั่งกระสอบทราย แต่สำหรับเขาแล้ว ดูเหมือนมันไม่มีทางจะทลาย และต้องทนทำหน้าที่ของมันต่อไป ...

............................

เวลาผ่านไปได้ไม่นานนัก.........

 

...”อักกกก.... นี่ฉันยัง... “ คีทได้มองไปดูตัวของเขา ร่างกายที่เหมือนตายไปแล้ว เต็มไปด้วยกระสุน แต่กลับยังยืนได้... “แกร่งจริงๆนะ นายน่ะ” ชายปริศนาก็ถามคีทไปในน้ำเสียงที่กวนและแอบแฝงไปด้วยความน่ากลัว.... “น...นายเป็นใครกันแน่... ?” คีทถามไปพร้อมกับมองไปยังดวงตาของชายปริศนาคนนั้น... “ชั้นก็ไม่ใช่ใครนักหรอก... ก็แค่...นาย...” ชายปริศนาบอกกลับเขาพร้อมกับเอาฮู้ดลง ที่มีเลือดกบปากอย่างน่ากลัว และสายตาที่เหมือนกับฆาตกรโรคจิตยังไงยังงั้นเลย...  

 

"นายหมายความว่ายังไงกัน น...นาย.... คือฉันยังงั้นเหรอ !?!" คีทถามชายปริศนาคนนั้นอย่างงงๆ พร้อมกับมองหน้าที่ดูคล้ายกับเขายิ่งนัก แต่ไม่นานนัก คีทก็เห็นอดีตที่ฉายออกมา เหมือนกับภาพในอดีต ที่เขา...เคยรู้สึก เจ็บปวด ทรมาน และสิ่งต่างๆที่เขาจำมัน ...... ทุกช่วงเวลา ......... ทุกความรู้สึก ............ โดยไม่ใช่อะไรมากขนาดนั้นหรอกนะ เป็น เริ่มจากสิ่งที่เขาเห็น..... ก็ไม่ใช่อะไรนักหรอก สัตว์เลี้ยงที่พ่อแม่ของเขาได้รับมาเลี้ยง และให้เขาดูแลมันหรือเป็นของขวัญวันเกิดในตอนที่เขาอายุเพียง... 6 ขวบได้ สิ่งที่เขาจำได้คือ... เขาเลี้ยงดูมันไม่ต่างอะไรจากพี่น้อง ครอบครัวของมัน ถ้าถามว่าเขามีความสุขไหม ? "แน่นอนว่าคำตอบก็คือ...ใช่"

 

แต่ความสุขมันชอบกลับมาทำร้ายเรา หรือว่ามันอาจจะเป็นบ่วงโซ่ที่คู่กันมาก็เป็นได้ และตอนจบของสัตว์เลี้ยงของเขา... มันอาจจะตายอย่างสงบก็จริง แต่ประเด็นคือ..... "หมาตัวนั้นน่ะเป็นเพื่อนคนแรกที่เขาไว้ใจมากที่สุด และรักมากที่สุด !" ในแทบทุกๆคืน ที่เพื่อนสนิทที่สุดของเขาจากโลกไป เขาก็อยู่ตรงที่ที่เพื่อนของเขานอนสงบ ณ ต้นไม้ที่ฝังศพเพื่อนของเขา นั่งมองดูดาวบนฟ้าแบบที่เด็กเขาทำกัน แต่วันนั้นน่ะ เขาอายุได้ 14 และเป็นวันเกิดของเขา ไร้ซึ่งพ่อแม่ แต่ก็มีน้อง อา น้า ลุง และคนรับใช้ที่เป็นเหมือนครอบครัวของเขาเหมือนกัน และเป็นเหมือนครอบครัวที่ใหญ่ใช่ย่อยเลยล่ะ แต่หลังจากงานเลี้ยงวันเกิดได้สิ้นสุด เขาก็ได้เดินมายังหลุมศพของเพื่อนเขา และเขาก็ได้มองบนฟ้าอันกว้างไกล แสงแห่งดวงดาวบนท้องฟ้าที่มีน้อยนัก ต้นไม้ที่เคยเป็นที่ที่วิ่งเล่นกัน แต่ก็กลายเป็นที่พักผ่อนได้ดูดวงดาวดาราจรัด

 

แม้เขาจะไม่ได้เห็นดาวที่ชัดนัก แต่เขาก็ได้เห็นวิวเมืองยามค่ำคืน หันไปก็เห็นตึกสการ์เล็ตต์อินดัสทรี่ืี่ ที่สูง ใหญ่และมั่นคง หรือหันไปอีกข้างก็เห็นชายหาดที่ไม่สงบในงามค่ำ เพราะมันก็เป็นที่ท่องเที่ยวที่สวยงาม แต่เขาก็ไม่ได้เศร้าหมองขนาดนั้นหรอกนะ เพราะลูกๆของหมาแสนรักของเขาก็ชอบมาเล่นกับเขาเสมอ ซึ่งทำให้เขาไม่เศร้าหมอง ติดอดีต และในบางคืนเขาก็เกือบจะไม่ได้เข้านอน ถ้าน้องสาวตัวแสบของเขาไม่มากวนหรือตามก่อนนะ แต่อีกภาพที่เขาเห็น เป็นวันเกิดของน้องเขา

แม้จะมีบ้านหลังใหญ่ที่ทำงานฉลองเองได้ แต่พ่อแม่ของเขาเลือกที่จะไปฉลองวันเกิดเหมือนคนธรรมดา พวกเขาก็เหมือนจะไปปิกนิกในสวนสาธารณะที่คนทั่วไปเขาใช้พักผ่อนกัน พวกเขาดูสนุกมากเลยทีเดียวล่ะ วิ่งเล่นร่าเริง สนุกสนาน อาจจะเป็นวันที่ครอบครัวอาจจะมีความสุขมากเลยทีเดียวล่ะ แต่วันนั้นน่ะเหรอ พ่อของเขาได้ขอไปธุระหลังจากปิกนิกไปได้สักพักใหญ่ แต่เพราะคีทดูเหมือนเขาจะเร่งรีบไปสักที่หนึ่ง

 

เขาก็แอบตามพ่อของเขาไป ตามไปเรื่อยๆจนถึงจุดที่เป็นซอกลึกๆ สิ่งที่เขาเห็นกลายเป็นสิ่งที่เขาเปลี่ยนจากความกลัวกลายเป็นความแค้นอย่างลึกๆ มีชายคนหนึ่ง กับลูกน้องของเขาเอง ได้ทำการรุมทำร้ายเขา คีททำอะไรไม่ได้... สิ่งที่เขาทำได้...ทำได้เพียงแค่ดูพ่อของเขาถูกรุม ทรมาน จนกระทั่ง กระสุนก็ได้ออกจากรังเพลิง "ปัง !!!" เขาก็หลบอยู่ จนพวกคนชุดสูทไป เขารีบวิ่งไปหาศพพ่อเขา... แต่ศพพ่อของเขาหายไป เขาเห็นเลือดที่หยดเป็นทาง เขาตามมันไป แต่...ไร้ค่า เขาไม่เจออะไรเลย วันนั้นเอง ข่าวก็แผ่กระจายไปทั่วโลก การตายหรือหายสาบสูญของพ่อเขา แมททิว คืนนั้น การร้องไห้ ทนทุกข์กับการที่คนรักและคนสำคัญที่สุดในชีวิตของทั้งสองคนหายไป... เขารู้ทันทีเลยว่าทั้งหมดเป็นสิ่งที่เขารับรู้ว่าความสุขกับความเจ็บปวดมันอยู่กันใกล้มาก จนนานวันไป ความสุขก็ผันเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวดได้ดีเลยแหละ แต่เขากลับไร้ซึ่งน้ำตาที่จะเสียไป เพราะความแค้นมันเติมเต็มไปต่างหากล่ะ ! ................................


............ "นายไม่ร้องไห้หน่อยเหรอ ?" ชายปริศนาถามคีท "ไม่ล่ะ แต่ความเจ็บปวดน่ะ... ถ้านายทนทุกข์กับมัน นายก็จะอ่อนแอไป และเอามันเป็นแรงผลักดันไป" คีทตอบกลับไป ทั้งๆที่ในใจเขาก็ "นี่สิ ที่สมจะเป็นนาย...คีท" ชายปริศนา "นายต้องการอะไรจากฉันกันแน่ ?" คีทไม่ลืมคำถามของเขาจึงถามกลับ "ก็ไม่มีอะไรมากนักหรอกนะ..." ชายปริศนาตอบกลับ "เอาล่ะ สิ่งที่ชั้นต้องการนายน่ะเหรอ ? ชั้นแค่ต้องการ... บอกถึงความลับของนาย... สิ่งที่...อยู่ในตัวนายอย่างแท้จริง ..." ...........................

 

……………..To Be Continued …………………………..




NEKOPOST.NET